De Nordic e-ID is een wederzijdse authenticatie tussen de vijf Noordse landen (Finland, Zweden, Denemarken, Noorwegen en IJsland) en kan in de vijf landen als gemeenschappelijke sleutel worden gebruikt om de identiteit te valideren bij internationaal werken, studeren in het buitenland en het openen van bankrekeningen.

Op 2 september heeft de Noordse Raad een resolutie aangenomen waarin het voorstel van de centrumfractie van de Raad om een ​​gemeenschappelijk elektronisch identiteitskaartensysteem in de Noordse regio in te voeren, werd aanvaard.

De Noordse Raad, opgericht in 1962, is een samenwerkingsverband tussen de parlementen van de vijf Noordse landen. In 2017 bekleedde Finland het roulerende voorzitterschap van de Noordse Raad.

Anna-Maya Henriksson, lid van de middenfractie van de Noordse Raad en voorzitter van de Finse Zweedse fractie, zei dat het Noordse e-ID-systeem een ​​aanzienlijke impact zal hebben op veel mensen in de regio. Het zal voor iedereen die in de regio woont, werkt of studeert, gemakkelijker worden om zakelijke activiteiten uit te voeren.

De Scandinavische elektronische identiteitskaart moet gekoppeld zijn aan persoonsgegevens die de ingezetene bij de overheid van het betreffende land heeft geregistreerd. Henriksson zei: "Het is als een sleutel. Als je geen burgerservicenummer hebt in je land van verblijf, kun je de deur niet openen."

Henriksson erkent dat het gebruik van deze e-ID enige tijd in beslag zal nemen, maar een specifiek tijdschema is nog niet te noemen. Ze hoopt echter dat het niet al te lang zal duren.

Het voorstel voor een Noordse e-ID-kaart werd voor het eerst geopperd door de middenfractie van de Noordse Raad in oktober 2015. In januari 2017 verwierp de Regeringsraad het voorstel om een ​​gemeenschappelijk burgerservicenummer (BSN) in te voeren en achtte de gemeenschappelijke e-ID economischer en handiger.

De Scandinavische landen zetten zich al lange tijd in voor regionale integratie. Momenteel kunnen inwoners van de Scandinavische landen vrij hun woonplaats kiezen, maar na een verhuizing naar een ander land moeten ze een lokaal sociaalzekerheidsnummer aanvragen om hun bank- en telecommunicatierekeningen te kunnen beheren.