Het basiswerkingsprincipe van RFID-technologie is niet ingewikkeld:

Het ontvangen van het leessignaal wanneer de tag zich in een magnetisch veld bevindt. Door inductiestroom wordt energie opgewekt na verzending van productinformatie die in de chip is opgeslagen (passieve tag), of door het verzenden van een signaal met een bepaalde frequentie (actieve tag). Wanneer de lezer de informatie leest en decodeert, stuurt deze de informatie naar het CIS voor gegevensverwerking.

De snelle opkomst en ontwikkeling van UHF RFID-technologie is niet alleen een gevolg van technologische vooruitgang, maar ook van de vele toepassingen. Vanaf het begin van de jaren 90 zijn er talloze toepassingen voor RFID ontstaan. Vandaag introduceren we kort de RFID-technologie en een van de belangrijkste producten: de kaartlezer.

In de radiofrequentiewereld worden elektrische inductiegolven op basis van hun frequentie onderverdeeld in zes frequentiebereiken. De meeste systemen werken echter binnen drie frequentiebanden: lage frequentie (30-300 kHz), hoge frequentie (13,56 MHz) en ultrahoge frequentie (300 MHz-3 GHz). Veelgebruikte werkfrequenties zijn LF 125 kHz en 134,2 kHz, HF 13,56 MHz, UHF 433 MHz, 860-930 MHz, 2,45 GHz, enzovoort. Lage frequenties worden voornamelijk gebruikt voor korte afstanden en lage kosten. Voorbeelden: toegangscontrole, campuspassen, gasmeters, watermeters, enzovoort. HF-systemen worden gebruikt voor toepassingen waarbij grote hoeveelheden data moeten worden overgedragen. UHF wordt gebruikt voor toepassingen met grote lees- en schrijfsnelheden over lange afstanden. Voorbeelden: treinbewaking, tolheffing op snelwegen en andere systemen. De antennebundel heeft echter een smalle spreiding en de kosten zijn hoger. Een ander voorbeeld is UHF RFID-producten, die vaak worden gebruikt in ketenbeheer. Bedrijven zoals Walmart, Metro, Gillette en P&G gebruiken het als een innovatieve manier om hun beheersysteem te verbeteren. De draaggolffrequentie die is gespecificeerd door de EPC-standaard (hieronder beschreven) is 13,56 MHz en 860-930 MHz, maar de standaardprotocol voor 13,56 MHz is ISO/IEC15693, dat inmiddels is gewijzigd naar ISO/IEC18000-3.

RFID-standaard

Als gecommercialiseerde technologie heeft RFID ook zijn eigen standaard. ISO (Internationale Standaardisatieorganisatie) heeft hiervoor een belangrijke standaard opgesteld.

Daarnaast vormen talrijke fabrikanten ook samenwerkingsverbanden om hun eigen technologiestandaarden te ontwikkelen, de EPC-standaard. Deze standaard wordt momenteel het meest gebruikt. Het RFID-systeem is door EPC onderverdeeld in vier lagen: de fysieke laag, de middlewarelaag, de internetlaag en de applicatielaag. De fysieke laag omvat alle systemen die de fysieke omgeving vormen, zoals de tagantenne, de lezer, de sensor, de instrumentatie en de meetapparatuur. De middlewarelaag is de informatieverzamelingsmiddleware en de applicatie-interface. Deze laag is verantwoordelijk voor het verzamelen van informatie van de tag door de kaartlezer en het verwerken van eenvoudige gegevens, waarna deze informatie wordt doorgestuurd naar de interworklaag of de data-interface van de applicatielaag. De interworklaag vormt de verbinding tussen systemen en datasystemen en zorgt voor de uitwisseling van verschillende soorten informatie. De applicatielaag is de back-end van de software en het bedrijfsapplicatiesysteem. Op systeemniveau definieert de EPC-standaard ook het dataformaat en regelt de uitvoer- en transmissieprogramma's. Hierdoor is er een strikte en geordende structuur in het RFID-systeem.

De basis van de drager van analytische informatie is een elektrisch label. Er zijn twee soorten: een actief en een passief label. Passieve labels hebben geen eigen stroomvoorziening en worden van buitenaf van stroom voorzien. Wat levert die stroom dan? Dat is de kaartlezer van het RFID-systeem. Deze fungeert als een RF-transceiver en activeert het elektrische label met een lichtsignaal. Als het signaal de passieve tag raakt, wordt deze van stroom voorzien.

Elektrische transmissie kent natuurlijk beperkingen door allerlei externe omstandigheden. Zo is passieve transmissie in de Verenigde Staten bijvoorbeeld niet toegestaan ​​bij een energie van meer dan 1 watt. Ook zijn er strenge prestatie-eisen voor kaartlezers. Deze moeten namelijk onderscheid kunnen maken tussen zwakke signalen en sterke signalen. Veel kaartlezers geven onjuiste leesdata weer, wat de ontwikkeling van RFID-technologie belemmert.